دلم به تو خوش بود

چون دینامی که از باقیمانده زندگی

مرگ را می زاید!

و دوباره زندگی را 

به جریان فکر

فرو می برد

چقدر روشنم امروز

کنار لخت و عریان تو

جریان چیست

ای سیم سرخ فرار کرده از دیوار

و به قبرستان رفته!

چگونه این همه قبر را روشن کرده ای و 

جریان مرگ را به زندگی برگردانده ای؟!

+++++++++++++++++++++++++++++

مجید سعدآبادی

از کتاب شهر بندرخت ها

انتشارات فصل پنجم